Z przyimkami i z partykułą wołacza

Z przyimkami

W języku arabskim wyraz stojący po przyimku (rzeczownik, przymiotnik, zaimek, liczebnik) musi być zawsze w dopełniaczu, jak np.: في البَيْتِ (fī l-baytⁱ – w domu), إلى المَكْتَباتِ (ᵓilā l-maktabātⁱ – do bibliotek), تَحْتَ الشَجَرةِ (taḥta š-šaǧara^ti – pod drzewem), لِلمُواطِنينَ (li-l-muwāṭinīn^a – dla obywateli).

Szczególną rolę odgrywają przyimki oznaczające przynależność, czyli لِـ (li), عِنْدَ (ᶜinda) oraz لَدى (ladā). Za ich pomocą wyraża się znaczenie posiadania czegoś lub dysponowania czymś, np.: لَها سَيّارةٌ جَديدةٌ (la-hā sayyāra^tun ǧadīda^tun – ona ma nowy samochód), لَهُمْ أَصْدِقاءُ كَثيرونَ (la-hum ᵓaṣdiqāᵓ^u kaṯīrūn^a – oni mają wielu przyjació ł), عِنْدي فِكْرةٌ (ᶜind-ī fikra^tun – mam pomysł), لَدَيْهِ مَوْهِبةٌ (laday-hi mawhiba^tun – on ma talent).

Z partykułami wołacza

1. Partykuła يا (yā) – występujący po niej wyraz musi być w mianowniku i pozbawiony zarówno przedimka jak i sufiksu nieokreśloności, np.: يا رَجُلُ (yā raǧul^u – Człowieku!), يا مُواطِنونَ (yā muwāṭinūn^a – obywatele!). Jednak gdy partykuła ta poprzedza rzeczownik określany przez przydawkę dopełniaczową, wówczas rzeczownik taki musi być w bierniku, np.: يا مُعَلِّمـﻲ أَطْفالِنا (yā muᶜallimī aṭfāli-nā – Nauczyciele naszych dzieci!). Ale jeśli tego typu zawołanie nie ma konkretnego adresata, należy użyć formy biernika, np.: أَيْنَ أَنْتُمْ يا أُناﺳﺎً (ᵓayna ᵓantum yā ᵓunās^an – Ludzie! Gdzie wy jesteście?)

2. Partykuła أَيُّها (ᵓayyuhā) – wymaga po sobie rzeczownika w mianowniku i określonego przedimkiem, np.: أَيُّها الزَبائِنُ الكِرامُ (ᵓayyuhā z-zabāᵓin^u l-kirām^u – Szanowni klienci!).