Spójnik

Spójniki pisane łącznie:

وَ (wa) – i, a,

فَـ (fa) – a więc, a następnie.

لـِ (li) – w powiązaniu z trybem łączącym oznacza by, aby, żeby, natomiast w powiązaniu z formą trybu ściętego czasownika wyraża rozkaz skierowany do trzeciej lub pierwszej osoby.

Spójniki pisane rozłącznie

1. Spójniki wymagające biernika podmiotu i szyku przestawnego zdania:

أَنَّ (ᵓanna) – że,

لِأَنَّ (liᵓanna) – bo, ponieważ, gdyż,

عَلى أَنَّ (ᶜalā ᵓanna) – ale, lecz,

لَكِنَّ (lakinna), وَلَكِنَّ (walakinna) – ale, lecz,

لَعَلَّ (laᶜalla) – oby, być może że.

2. Spójniki wymagające trybu łączącego:

أَنْ (ᵓan), لِأنْ (liᵓan) – by, aby,

كَيْ (kay) – żeby,

حتّى (ḥattā) – żeby, ażeby,

3. Spójniki warunkowe:

إِنْ (ᵓin) – jeśli, jeżeli,

إِذا (ᵓiḏā) – jeśli, jeżeli, gdy,

لَوْ (law) – jeśli, jeśliby, jeżeli, jeżeliby, gdyby,

4. Spójniki czasowe:

عِنْدَما (ᶜindamā) – gdy, kiedy,

حِينَما (ḥīnamā) – gdy, kiedy, podczas gdy,

بَعْدَما (baᶜdamā), بَعْدَ أَنْ (baᶜda ᵓan) – po tym jak,

قَبْلَما (qablamā), قَبْلَ أَنْ (qabla ᵓan) – przed tym jak,

بَيْنَما (baynamā) – podczas gdy,

لَمّا (lammā) – skoro, kiedy, gdy.

5. Inne spójniki:

لَكِنْ (lakin) – ale, lecz, jednak. Od وَلَكِنَّ (wa-lakinna) różni się tylko tym, że nie wywołuje żadnych następstw gramatycznych,

أَوْ (ᵓaw) – lub, albo,

ثُمَّ (ṯumma) – potem, następnie, po czym,

إِذْ (ᵓiḏ) – jako że, ponieważ,

بَلْ (bal) – lecz, a nawet, a wręcz,

أَمّا (ᵓammā) – co do, jeśli idzie o, natomiast. Występuje z reguły w połączeniu ze spójnikiem فـَ (fa),

حَيْثُ (ḥayṯu) – gdzie, jako że,

أَمْ (ᵓam) – albo, czy (w zdaniach pytajnych lub przeczących),

وَإِنَّما (wa-ᵓinnamā) – ale, lecz, jednakże,

أَيْ (ᵓay) – to znaczy, to jest.